Društva koja se bave proizvodnjom specifična su po načinu praćenja troškova i iskazivanju promene vrednosti zaliha nedovršene proizvodnje, poluproizvoda i gotovih proizvoda u Bilansu uspeha. Da bi mogla da udovolje svim zahtevima računovodstvenih standarda i potreba izveštavanja, proizvodna društva moraju da prilagode svoj računovodstveni sistem kako bi ažurno obuhvatio sve nastale poslovne promene. U ovom članku obrađena je organizacija računovodstva proizvodnje, na primerima su prikazane metode obračuna troškova zaliha sirovina i materijala, praćenje troškova proizvodnog procesa i knjiženja na kontima klase 9. Takođe, prikazano je računovodstveno evidentiranje zaliha nedovršene proizvodnje i gotovih proizvoda po stvarnim i planskim troškovima, na primeru pojedinačne, serijske i masovne proizvodnje i na primeru usluga dorade tuđih proizvoda. View Fullscreen JUL–AVGUST 2019. ● POSLOVNI SAVETNIK 33 RAČUNOVODSTVO Uvod Kompleksnost računovodstva značajno je veća u proizvodnim delatnostima nego u preduzećima koja ne obavljaju takvu delatnost. Osnova složenosti leži u činjenici da se proizvodnja prati količinski i vrednosno kroz sve faze: od zaliha sirovina i materijala koje se uključuju u proizvodnju i troškova rada i energije, preko zaliha nedovršene proizvodnje, sve do zaliha gotovih proizvoda. To znači da troškovi preduzeća moraju da se razdvajaju na one koji se uključuju u troškove proizvodnje i one koji su „neproizvodni”, odnosno koji će ostati izvan evidencija vezanih za proizvodnju. Kompleksnosti računovodstvenog praćenja proizvodnje doprinose i same karakteristike troškova proizvodnje. Tako se u proizvodnji javljaju troškovi direktnog materijala i direktnog rada, koje je relativno jednostavno pratiti, ali i troškovi indirektnog materijala i indirektnog rada, koji se u proizvodnju uključuju po određenom ključu. Po istom ključu ili nekim drugim kriterijima u proizvodnju treba uključiti i sve ostale troškove koje, prema odredbama računovodstvenih standarda, treba uključiti u proizvodnju. Osim toga, neki proizvodni procesi obuhvataju različite vrste proizvoda, pa se javlja potreba da se troškovi precizno alociraju na svaku od vrsta proizvoda, što praćenje čini još kompleksnijim. Zbog toga praćenje proizvodnje uključuje alociranje troškova i po mestima troškova, ali i po samom proizvodu kao nosiocu troškova. U praksi se troškovi proizvodnje prate prema radnom nalogu, gde se za svaki proizvod formira poseban radni nalog prema kom se tom proizvodu direktno pripisuju određeni troškovi, pa se tako utvrđuje konačna cena koštanja za taj proizvod. Za manje kompleksnu grupu proizvoda može da se primenjuje procesno računovodstvo u kom se proizvodnja ne prati po pojedinom proizvodu, već se ukupni troškovi koji se odnose na proizvodnju u određenom periodu dele sa brojem proizvedenih proizvoda kako bi dobili konačnu cenu




POŠTOVANI KORISNIČE, DA BISTE MOGLI DA VIDITE INTEGRALNE VERZIJE TEKSTOVA NAŠEG INTERNET IZDANJA POTREBNO JE DA BUDETE REGISTROVANI KORISNIK NAŠEG PORTALA I DA SE NA NJEMU PRIJAVITE. POGLEDAJTE KOJE SU SVE PREDNOSTI REGISTRACIJE I PRETPLATE. ZA PITANJA PRETPLATE POGLEDAJTE STRANICU PRETPLATA.



Existing Users Log In